امان از معصیت به یاد آوردن

.

امان از معصیت به یاد آوردن
کاشْک چهره کند شِفای فراموشی
نزدیک ناموس سنگها
خیس از نجاستِ مثانهی خشکیهام
تنم میدرخشد از صابونی که به تن مردهها خورده است
در عقد سایههای گورستانم
درازکش در آخرت خرابهها
غرق تاریکی نکرهای
رو به ناودانهایی که دزدیده کار میکنند
امان از معصیت به یاد آوردن
کاشّک چهره کند شِفای فراموشی
من عبارتم از سرپیچی انگورها
رو به تلی از آهنپارههای مُردّد
کناردستِ صبح با آن تماشای خفیفش
من عبارتم از سطرهای خاردار
در انعطافِ بیرگانهی دواتها
کاشْک چهره کند شِفای فراموشی
امان از معصیت به یاد آوردن.
▃▃▃▃▃
احمد آذرکمان
دهم تیر ۱۴۰۳
فشافویه

نگاهی به یک بیت از حافظ...