هنوز از نامَت زخم میخورم

هنوز از نامَت زخم میخورم
نامَت هنوز
پنهانِ شوم مرا
میگدازد

نامَت
سایهی شکاریست
که به ظلمت
آشکارترست وُ  پرندهتر
نامَت
در عمر من
لانه دارد

تمامِ تو نام است
ای نامِ نامِ نامْ
ای به غایتْ نامْ
نام تو جبر تصحیح هاست
نام تو تجلی بدن مادر است

ای وسوسهی گرامی!
ای تنها عابر تاریخ!
ای عصارهی همهی عصرها!
تو بر تارک لبهایی که دوست میدارم نشستهای

در جعبهی کدام هدیه
بر بلندای کدام مرگ
بوسه میشوی به من؟

_______________

#احمد_آذرکمان
فشافویه
هشتم خرداد یکهزار چهارصد و یک

نگاهی به یک بیت از حافظ...